गजल
बधाई छ घरबार धानेर बस ।उसलाई बाहुमा तानेर बस ।
सम्झना बिर्सना यस्तै रैछ प्रेम
यथार्थ भगवान उ मानेर बस ।
उसले त देला पवित्र माया तिम्लाई
कुन पवित्र भन्दै छानेर बस ।
चट्टान हाे मेरा मुटु त प्रिय
विछाेडकाे घनले हानेर बस ।
Wednesday, 10 December 2014
कान्तिपुर दैनिकबाट साभार
काठमाडौ, मंसिर २२ - ललितपुर उपमहानगरपालिका-१० को थापाथली-वाग्मती पुलनजिकै बायाँपट्टि कृष्ण मन्दिर छ । वाग्मती किनारसँग जोडिएको कुपन्डोलको त्यो मन्दिर पुख्र्यौली थलो कालीकोट भए पनि तीन-चार पुस्तादेखि यतै बस्दै आएका विष्टहरूको निजी गुठीभित्र पर्छ । त्यहाँ गुठीको २ रोपनी १ आना २ पैसा जग्गा छ । तर, मन्दिरले त्यसको आधा हिस्सा पनि चर्चेको छैन । त्यही गुठीको जग्गाको बायाँ छेउमा ४ आना १ पैसा जग्गामा गुलाबी रंगको पाँचतले एउटा भव्य घर छ । बाहिरबाट हेर्दा भव्य देखिए पनि त्यस घरले दिएको सकसको कथाचाहिँ निकै टीठलाग्दो छ ।
१५ मंसिरमा औपचारिक रूपमा विभाजन भएको नेकपा-माओवादीको नेवाः राज्य समिति, मधेसी राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चा नेपाल क्रान्तिकारी, मगर राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चा, नेवाः राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चा, राष्ट्रिय युवा जनस्वयंसेवकका अनगिन्ती बोर्ड टाँगिएका छन् घरभरि । १६ मंसिर अपराह्न साढे १ बजे नेकपा-माओवादीका अध्यक्ष मोहन वैद्य, महासचिव रामबहादुर थापालगायत नेताहरू उक्त घरसँगै जोडिएको जग्गामा बनाइएको 'वैकुण्ठ-चेत स्मृति सांस्कृतिक भवन'मा कार्यकर्ता प्रशिक्षणमा व्यस्त थिए । उनीहरू निवर्तमान सचिव नेत्रविक्रम चन्द 'विप्लव'ले गरेको पार्टी विभाजनलाई निरर्थक साबित गराउने प्रयत्नमा आफ्नो शक्ति खर्च गर्दै थिए ।
अगाडिपट्ट िगुठीको जग्गा लिएर ठडिएको त्यही घरलाई आफ्नो केन्द्रीय मुकाम बनाएका तीनवटा पार्टी पटक-पटक विभाजित भएका छन् । एकीकृत नेकपा माओवादीका तत्कालीन पोलिटब्युरो सदस्य मातृका यादवले २९ माघ ०६५ मा गरेको 'विद्रोह'लाई समेत गणना गर्ने हो भने कुनै समय त्यस घरमा आफ्नो मुख्यालय बनाएका पार्टी पाँचपटक विभाजित भइसकेका छन् । शान्ति प्रक्रियामा आएलगत्तै सुरुमा त्यसै घरलाई मुख्यालय बनाएको माओवादी तीनपटक विभाजित भइसकेको छ । पहिलो विभाजनको नेतृत्व यादव र दोस्रोको नेतृत्व वैद्यले गरेका थिए । तेस्रो विभाजनको अगुवाइचाहिँ चन्दले गरेका छन् । चन्दले कपिलवस्तु भेला गर्नुअघि वैद्य माओवादीको नेतृत्वले त्यसै घरमा बैठक गरेको थियो ।
२१ फागुन ०५४ मा वामदेव गौतम, राधाकृष्ण मैनाली, सीपी मैनालीलगायत १० जना नेतालाई तत्कालीन पार्टी नेतृत्वले कारबाही गरेपछि नेकपा एमाले विभाजित भयो र सहाना प्रधान अध्यक्ष, वामदेव गौतम महासचिव रहेर नेकपा माले गठन भयो । गठन भएको केही समयपछि मालेले त्यही घरलाई केन्द्रीय कार्यालय बनाएको थियो । नारायण कोइराला नामका व्यापारीमार्फत गौतमका विश्वासपात्र बलराम बाँस्कोटाले उक्त घरलाई मालेको मुख्यालय बनाउने चाँजोपाँजो मिलाएको घरधनी राधेश्याम श्रेष्ठ बताउँछन् । करिब तीन वर्ष मुख्यालय बनाएको माले त्यही घरमा बस्दा दुई फ्याक भयो । गौतमको नेत ृत्वमा एउटा समूह एमालेमै फर्कियो । अर्को समूहको नेतृत्व गरेर सीपी मैनालीले नेकपा मालेलाई नै निरन्तरता दिए । एकतासँगै मैनालीले मालेको मुकाम सारे ।
त्यसपछि उक्त घरमा करिब दुई वर्ष पशुपतिशमशेर राणा नेतृत्वको राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टी बस्यो । यो ०५९-६१ सालतिरको समय थियो । त्यही घरमा बस्दाबस्दै राप्रपाले सरकारको नेतृत्व गर्ने अवसर पायो भने हाल राप्रपा नेपालका अध्यक्ष कमल थापाको अगुवाइमा पार्टी दुई टुक्रा भयो । विभाजनको ठक्करले राणाले त्यहाँबाट पार्टी कार्यालय नै सारे । शान्ति प्रक्रियामा आएलगत्तै त्यस घरलाई माओवादी मुकाम बनाउने कामको अगुवाइ मातृका यादव र कृष्ण केसीले गरेका थिए । अन्ततः यादव आफैँ एमाओवादीबाट छुट्टएि ।
०६३ सालयता विभिन्न चरणमा माओवादी बस्दै आएको भए पनि अहिलेसम्म भाडा नदिएको घरधनी श्रेष्ठको दुखेसो छ । माओवादीले डेरा जमाउँदा श्रेष्ठ त्यस घरमा बस्दैनथे । पछिल्लो समयमा भने उनी त्यही घरमा बस्न थालेका छन् । "यस घरका कारण मैले पाउनुसम्म दुःख पाएको छु । पशुपतिशमशेरजस्ताले पनि थुप्रै महिनाको भाडा नदिई कार्यालय सारे," श्रेष्ठ भन्छन्, "सुरुमा माओवादीले एउटा फ्ल्याट लिन्छौँ भनेका थिए, पछि सिंगै घरमा बसे । तर, अहिलेसम्म भाडा दिएका छैनन् ।"
यता श्रेष्ठबारे जानकार भने बैंकको ऋण र विष्टसँगको कारोबार डिसमिस पार्न उनले पहँुचवालाहरूलाई सित्तैँमा घर भाडामा दिने गरेको सुनाउँछन् । घटनाक्रमले पनि यही पुष्टि गरेको छ । श्रेष्ठको घरमा अड्डा जमाएकै आडमा माओवादीले गुठीको जग्गामा समेत सित्तैँमा कब्जा जमाइरहेको छ । त्यसो त पार्टी कार्यालयभन्दा अघि उक्त घरमा कार्यालय राखेका खानेपानी संस्थान, भूमिसुधार, श्रम विभाग तथा एभरेस्ट एकेडेमी नामको निजी उच्च मावि पनि लामो समय टिक्न सकेका थिएनन् ।
दाबी आ-आफ्नै
विभिन्न राजनीतिक पार्टी विभाजित भएको यो घर करिब २० वर्षदेखि निकै ठूलो किचलोमा छ । कागजी रूपमा काभ्रे, दाप्चाका राधेश्याम श्रेष्ठको स्वामित्वमा छ, यो घर । तर, रोचक के भने २ चैत ०४३ मा १६ हजार मूल्य राखी ४ आना १ पैसा जग्गा बकसपत्र गरिदिएका पूर्वमहान्यायाधिवक्ता प्रेमबहादुर विष्टसँग 'घर मालिक' श्रेष्ठको बोलचाल त छैन नै, राष्ट्रिय वाणिज्य बैंक र अदालती आदेश अनुसार दोहोरो रोक्कामा छ यतिबेला । श्रेष्ठले बैंक र विष्टलाई मोटै रकम चुक्ता नगरी त्यो घर बेचबिखन गर्न पाउँदैनन् । तर, कति रकम भन्ने विवाद कायमै छ । जस्तो कि, २३ माघ ०६० मा बैंकले 'कन्या कुमारी इन्टरप्राइजेज'ले कर्जाको साँवा-ब्याज गरी २५ लाख रुपियाँ चुक्त गरे अरू मिनाहा गर्ने' पत्र पठाएको थियो ।
त्यस बेला उक्त रकम बुझाउन जाँदा बैंकले अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगमा उजुरी परेको भन्दै लिन नमानेको र अहिले त्यसयताको भाडाबापतको रकमसहित बुझाउनुपर्ने सर्त तेस्र्याएको श्रेष्ठ बताउँछन् । "बैंकलाई कति चुक्ता गर्ने भन्ने अन्योल नै छ । ०६० यता भाडाबापत लाखौँ रुपियाँसहित बुझाउनुपर्छ भन्ने सर्त तेस्र्याइरहेका छन्," श्रेष्ठ भन्छन्, "मैले एक रुपियाँ पनि भाडा पाएको छैन । माओवादीसँग बुझ्दा हुन्छ । पैसा तिर्न जाँदा लिन मान्नुभएन । त्यसैले ०६० सालको बैंकको निर्णय अनुसार मात्र बुझाउँछु भनिरहेको छु । दुई-तीन महिनायता बैंकले सम्पर्क गरेको छैन ।"
उता पूर्वमहान्यायाधिवक्ता विष्टसँग पनि श्रेष्ठले १ भदौ ०५५ मा २० लाख रुपियाँ ऋण लिएको कागजात गरेका छन् । यस विषयमा जिल्ला अदालतदेखि सर्वोच्चसम्म मुद्दा चलेको थियो । अन्ततः सर्वोच्च अदालतले श्रेष्ठले रकम तिर्नैपर्ने फैसला गरेको छ । उनले सर्वोच्च अदालतको आदेशलाई समेत अस्वीकार गरेको भन्दै अदालतको मानहानिविरुद्ध पनि जरिवाना तिर्नुपर्ने फैसला भएको छ । "मबाट पटक- पटक गरी लिएको २० लाख रुपियाँ ऋणको साँवा र त्यसको १ लाख ५० हजार ब्याजको कागजात गरेको थियो," दुई कार्यकाल महान्यायाधिवक्ता भएका ७८ वर्षीय विष्ट भन्छन्, "छोराजत्तिकै विश्वास गरेको उसले रकम नदिएपछि अदालतमा मुद्दा हालेँ । मुद्दा मैले जितेको छु । तर, अझै पैसा पाइएको छैन ।"
कसैबाट ऋण लिएर १० वर्षसम्म नदिए दोब्बर हुने कानुनी व्यवस्था छ । १६ वर्षसम्म पैसा नतिरेकाले श्रेष्ठले आफूलाई ४० लाख रुपियाँ बुझाउनुपर्ने विष्टको दाबी छ । भन्छन्, "पैसा पछि देला भन्ने विश्वासमा पहिल्यै जग्गा पास गरिदिएको, दुईपटक महान्यायाधिवक्ता भएको मलाई त यसरी दुःख दिइरहेको छ भने अरूलाई कति दुःख दिएको होला ?"
कुनै समय श्रेष्ठ विष्टकै घरमा दुईवटा सटर भाडामा लिएर हार्डवेयर पसल गर्थे । त्यही दौरान उनीहरूको सम्बन्ध लाखौँ रुपियाँको आर्थिक कारोबारसम्म झाँगिएको थियो । पछिल्लो समयमा त्यही कारोबारमा विवाद बढ्दै गएपछि उक्त घर किचलोको भुमरीमा फसेको हो । परिणाम, ०५५ सालदेखि नै बैंकसँगको ऋण-विवाद मिलाइदिन्छु भन्दै विभिन्न पार्टीहरूले त्यस घरलाई आफ्नो मुख्यालय बनाउँदै आएका छन् । तर, पार्टी मुख्यालय बनाउँदा कसैलाई नफापेकाले अशुभ घर भन्नेहरू पनि छन् ।
प्रकाशित मिति: २०७१ मंसिर २२ ०९:०५
काठमाडौ, मंसिर २२ - ललितपुर उपमहानगरपालिका-१० को थापाथली-वाग्मती पुलनजिकै बायाँपट्टि कृष्ण मन्दिर छ । वाग्मती किनारसँग जोडिएको कुपन्डोलको त्यो मन्दिर पुख्र्यौली थलो कालीकोट भए पनि तीन-चार पुस्तादेखि यतै बस्दै आएका विष्टहरूको निजी गुठीभित्र पर्छ । त्यहाँ गुठीको २ रोपनी १ आना २ पैसा जग्गा छ । तर, मन्दिरले त्यसको आधा हिस्सा पनि चर्चेको छैन । त्यही गुठीको जग्गाको बायाँ छेउमा ४ आना १ पैसा जग्गामा गुलाबी रंगको पाँचतले एउटा भव्य घर छ । बाहिरबाट हेर्दा भव्य देखिए पनि त्यस घरले दिएको सकसको कथाचाहिँ निकै टीठलाग्दो छ ।
१५ मंसिरमा औपचारिक रूपमा विभाजन भएको नेकपा-माओवादीको नेवाः राज्य समिति, मधेसी राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चा नेपाल क्रान्तिकारी, मगर राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चा, नेवाः राष्ट्रिय मुक्ति मोर्चा, राष्ट्रिय युवा जनस्वयंसेवकका अनगिन्ती बोर्ड टाँगिएका छन् घरभरि । १६ मंसिर अपराह्न साढे १ बजे नेकपा-माओवादीका अध्यक्ष मोहन वैद्य, महासचिव रामबहादुर थापालगायत नेताहरू उक्त घरसँगै जोडिएको जग्गामा बनाइएको 'वैकुण्ठ-चेत स्मृति सांस्कृतिक भवन'मा कार्यकर्ता प्रशिक्षणमा व्यस्त थिए । उनीहरू निवर्तमान सचिव नेत्रविक्रम चन्द 'विप्लव'ले गरेको पार्टी विभाजनलाई निरर्थक साबित गराउने प्रयत्नमा आफ्नो शक्ति खर्च गर्दै थिए ।
अगाडिपट्ट िगुठीको जग्गा लिएर ठडिएको त्यही घरलाई आफ्नो केन्द्रीय मुकाम बनाएका तीनवटा पार्टी पटक-पटक विभाजित भएका छन् । एकीकृत नेकपा माओवादीका तत्कालीन पोलिटब्युरो सदस्य मातृका यादवले २९ माघ ०६५ मा गरेको 'विद्रोह'लाई समेत गणना गर्ने हो भने कुनै समय त्यस घरमा आफ्नो मुख्यालय बनाएका पार्टी पाँचपटक विभाजित भइसकेका छन् । शान्ति प्रक्रियामा आएलगत्तै सुरुमा त्यसै घरलाई मुख्यालय बनाएको माओवादी तीनपटक विभाजित भइसकेको छ । पहिलो विभाजनको नेतृत्व यादव र दोस्रोको नेतृत्व वैद्यले गरेका थिए । तेस्रो विभाजनको अगुवाइचाहिँ चन्दले गरेका छन् । चन्दले कपिलवस्तु भेला गर्नुअघि वैद्य माओवादीको नेतृत्वले त्यसै घरमा बैठक गरेको थियो ।
२१ फागुन ०५४ मा वामदेव गौतम, राधाकृष्ण मैनाली, सीपी मैनालीलगायत १० जना नेतालाई तत्कालीन पार्टी नेतृत्वले कारबाही गरेपछि नेकपा एमाले विभाजित भयो र सहाना प्रधान अध्यक्ष, वामदेव गौतम महासचिव रहेर नेकपा माले गठन भयो । गठन भएको केही समयपछि मालेले त्यही घरलाई केन्द्रीय कार्यालय बनाएको थियो । नारायण कोइराला नामका व्यापारीमार्फत गौतमका विश्वासपात्र बलराम बाँस्कोटाले उक्त घरलाई मालेको मुख्यालय बनाउने चाँजोपाँजो मिलाएको घरधनी राधेश्याम श्रेष्ठ बताउँछन् । करिब तीन वर्ष मुख्यालय बनाएको माले त्यही घरमा बस्दा दुई फ्याक भयो । गौतमको नेत ृत्वमा एउटा समूह एमालेमै फर्कियो । अर्को समूहको नेतृत्व गरेर सीपी मैनालीले नेकपा मालेलाई नै निरन्तरता दिए । एकतासँगै मैनालीले मालेको मुकाम सारे ।
त्यसपछि उक्त घरमा करिब दुई वर्ष पशुपतिशमशेर राणा नेतृत्वको राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टी बस्यो । यो ०५९-६१ सालतिरको समय थियो । त्यही घरमा बस्दाबस्दै राप्रपाले सरकारको नेतृत्व गर्ने अवसर पायो भने हाल राप्रपा नेपालका अध्यक्ष कमल थापाको अगुवाइमा पार्टी दुई टुक्रा भयो । विभाजनको ठक्करले राणाले त्यहाँबाट पार्टी कार्यालय नै सारे । शान्ति प्रक्रियामा आएलगत्तै त्यस घरलाई माओवादी मुकाम बनाउने कामको अगुवाइ मातृका यादव र कृष्ण केसीले गरेका थिए । अन्ततः यादव आफैँ एमाओवादीबाट छुट्टएि ।
०६३ सालयता विभिन्न चरणमा माओवादी बस्दै आएको भए पनि अहिलेसम्म भाडा नदिएको घरधनी श्रेष्ठको दुखेसो छ । माओवादीले डेरा जमाउँदा श्रेष्ठ त्यस घरमा बस्दैनथे । पछिल्लो समयमा भने उनी त्यही घरमा बस्न थालेका छन् । "यस घरका कारण मैले पाउनुसम्म दुःख पाएको छु । पशुपतिशमशेरजस्ताले पनि थुप्रै महिनाको भाडा नदिई कार्यालय सारे," श्रेष्ठ भन्छन्, "सुरुमा माओवादीले एउटा फ्ल्याट लिन्छौँ भनेका थिए, पछि सिंगै घरमा बसे । तर, अहिलेसम्म भाडा दिएका छैनन् ।"
यता श्रेष्ठबारे जानकार भने बैंकको ऋण र विष्टसँगको कारोबार डिसमिस पार्न उनले पहँुचवालाहरूलाई सित्तैँमा घर भाडामा दिने गरेको सुनाउँछन् । घटनाक्रमले पनि यही पुष्टि गरेको छ । श्रेष्ठको घरमा अड्डा जमाएकै आडमा माओवादीले गुठीको जग्गामा समेत सित्तैँमा कब्जा जमाइरहेको छ । त्यसो त पार्टी कार्यालयभन्दा अघि उक्त घरमा कार्यालय राखेका खानेपानी संस्थान, भूमिसुधार, श्रम विभाग तथा एभरेस्ट एकेडेमी नामको निजी उच्च मावि पनि लामो समय टिक्न सकेका थिएनन् ।
दाबी आ-आफ्नै
विभिन्न राजनीतिक पार्टी विभाजित भएको यो घर करिब २० वर्षदेखि निकै ठूलो किचलोमा छ । कागजी रूपमा काभ्रे, दाप्चाका राधेश्याम श्रेष्ठको स्वामित्वमा छ, यो घर । तर, रोचक के भने २ चैत ०४३ मा १६ हजार मूल्य राखी ४ आना १ पैसा जग्गा बकसपत्र गरिदिएका पूर्वमहान्यायाधिवक्ता प्रेमबहादुर विष्टसँग 'घर मालिक' श्रेष्ठको बोलचाल त छैन नै, राष्ट्रिय वाणिज्य बैंक र अदालती आदेश अनुसार दोहोरो रोक्कामा छ यतिबेला । श्रेष्ठले बैंक र विष्टलाई मोटै रकम चुक्ता नगरी त्यो घर बेचबिखन गर्न पाउँदैनन् । तर, कति रकम भन्ने विवाद कायमै छ । जस्तो कि, २३ माघ ०६० मा बैंकले 'कन्या कुमारी इन्टरप्राइजेज'ले कर्जाको साँवा-ब्याज गरी २५ लाख रुपियाँ चुक्त गरे अरू मिनाहा गर्ने' पत्र पठाएको थियो ।
त्यस बेला उक्त रकम बुझाउन जाँदा बैंकले अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगमा उजुरी परेको भन्दै लिन नमानेको र अहिले त्यसयताको भाडाबापतको रकमसहित बुझाउनुपर्ने सर्त तेस्र्याएको श्रेष्ठ बताउँछन् । "बैंकलाई कति चुक्ता गर्ने भन्ने अन्योल नै छ । ०६० यता भाडाबापत लाखौँ रुपियाँसहित बुझाउनुपर्छ भन्ने सर्त तेस्र्याइरहेका छन्," श्रेष्ठ भन्छन्, "मैले एक रुपियाँ पनि भाडा पाएको छैन । माओवादीसँग बुझ्दा हुन्छ । पैसा तिर्न जाँदा लिन मान्नुभएन । त्यसैले ०६० सालको बैंकको निर्णय अनुसार मात्र बुझाउँछु भनिरहेको छु । दुई-तीन महिनायता बैंकले सम्पर्क गरेको छैन ।"
उता पूर्वमहान्यायाधिवक्ता विष्टसँग पनि श्रेष्ठले १ भदौ ०५५ मा २० लाख रुपियाँ ऋण लिएको कागजात गरेका छन् । यस विषयमा जिल्ला अदालतदेखि सर्वोच्चसम्म मुद्दा चलेको थियो । अन्ततः सर्वोच्च अदालतले श्रेष्ठले रकम तिर्नैपर्ने फैसला गरेको छ । उनले सर्वोच्च अदालतको आदेशलाई समेत अस्वीकार गरेको भन्दै अदालतको मानहानिविरुद्ध पनि जरिवाना तिर्नुपर्ने फैसला भएको छ । "मबाट पटक- पटक गरी लिएको २० लाख रुपियाँ ऋणको साँवा र त्यसको १ लाख ५० हजार ब्याजको कागजात गरेको थियो," दुई कार्यकाल महान्यायाधिवक्ता भएका ७८ वर्षीय विष्ट भन्छन्, "छोराजत्तिकै विश्वास गरेको उसले रकम नदिएपछि अदालतमा मुद्दा हालेँ । मुद्दा मैले जितेको छु । तर, अझै पैसा पाइएको छैन ।"
कसैबाट ऋण लिएर १० वर्षसम्म नदिए दोब्बर हुने कानुनी व्यवस्था छ । १६ वर्षसम्म पैसा नतिरेकाले श्रेष्ठले आफूलाई ४० लाख रुपियाँ बुझाउनुपर्ने विष्टको दाबी छ । भन्छन्, "पैसा पछि देला भन्ने विश्वासमा पहिल्यै जग्गा पास गरिदिएको, दुईपटक महान्यायाधिवक्ता भएको मलाई त यसरी दुःख दिइरहेको छ भने अरूलाई कति दुःख दिएको होला ?"
कुनै समय श्रेष्ठ विष्टकै घरमा दुईवटा सटर भाडामा लिएर हार्डवेयर पसल गर्थे । त्यही दौरान उनीहरूको सम्बन्ध लाखौँ रुपियाँको आर्थिक कारोबारसम्म झाँगिएको थियो । पछिल्लो समयमा त्यही कारोबारमा विवाद बढ्दै गएपछि उक्त घर किचलोको भुमरीमा फसेको हो । परिणाम, ०५५ सालदेखि नै बैंकसँगको ऋण-विवाद मिलाइदिन्छु भन्दै विभिन्न पार्टीहरूले त्यस घरलाई आफ्नो मुख्यालय बनाउँदै आएका छन् । तर, पार्टी मुख्यालय बनाउँदा कसैलाई नफापेकाले अशुभ घर भन्नेहरू पनि छन् ।
प्रकाशित मिति: २०७१ मंसिर २२ ०९:०५
Wednesday, 3 December 2014
Monday, 1 December 2014
अधुरो प्रेम
२०७१-८-१५ कान्तिपुर दैनिकबाट साभार
akhanda-bhandari(अखण्ड भण्डारी )
एकादेशमा एउटा १७ वर्षे ठिटो रहेछ। बहुत सुन्दर र आकर्षक। लोभलाग्दो व्यक्तित्व। देख्दै सबै लट्ठिने। एकदिन उसको मोबाइलमा अपरिचित नम्बरबाट एसएमएस आएछ, 'आई लभ यु।'
'तपाईं को?' उसले सम्मानपूर्वक रिप्लाइ गरेछ।
'तिम्री प्रेमिका', तत्काल उत्तर आएछ।
जसको कसैसँग प्रेम छैन, को होला सिधै 'प्रेमिका' भन्ने? ऊ झस्कियो। सोच्यो, कुनै केटाले जिस्क्याएको हुनुपर्छ। शंका निवारण गर्न फोन गर्यो।
'हेलो', उताबाट युवती स्वर आयो।
'को बोल्नुभयो?' उसले सोध्यो।
'तिम्री प्रेमिका', उत्तर त्यही थियो।
उसको सातो गयो। 'होस त ठीकमा छ?' ऊ झ्वाँक्कियो।
'बहुत ठीकमा छ', उसले नम्र उत्तर दिई।
'त्यसो भए गलत नम्बर पर्यो', उसले भन्यो।
'बहुत ठीक नम्बरमा पर्यो', उसले भनी, 'गलत भन्ने लाग्छ भने जाँच्न भोलि साँझ ५ बजे बानेश्वर चौकमा आऊ।'
सोच्यो, के फरक पर्ला र? भन्यो, 'ओके।'
ललल
चिनेको, देखेको होइन। तर पहिलो भेटमै उसलाई ऊ आफ्नै प्रेमिकाजस्तै लागी। ऊ मिस नेपालभन्दा कम राम्री थिइन। किन हो किन उसको मन बहकियो। प्रेम नामको वस्तुले उसको मुटुमै बास बस्यो। छुट्टनिे बेला भनिदियो, 'आई लभ यु टु।'
उनीहरूको प्रेम झाँगिँदै गयो। महिना बित्यो, वर्ष बित्यो। हुँदाहुँदै सात वर्ष बित्यो। ऊ २४ वर्षको भयो। बीच-बीचमा सोध्थ्यो पनि, 'अब बिहे गर्ने होइन?'
'पख न,' ऊ टार्दै जान्थी, 'बेला भएकै छैन।'
ऊ हतारियो। सधैं लभ गरेर हिँड्दा समाजको डर लाग्न थाल्यो। अरूले कुरा काट्न थाले। वैरीहरूले त यिनीहरूको बिहे नै हुँदैन भन्नै थाले। त्यस्तो सुन्दा उसको मन चसक्क गथ्र्यो।
'अब त बिहे गर्ने होइन?' उसले साविककै प्रश्न दोहोर्यायो।
'गर्ने', उसले भनी, 'तर त्यसभन्दा पहिला तिमीले एउटा काम गर्नुपर्छ।'
'के?' उत्सुकतापूर्वक उसले सोध्यो।
'तिम्रो घर ठूलो छ। परिवारमा घञ्चमञ्च छ। माहुरीको गोलोजस्तो ठाउँमा म बस्न सक्दिनँ। घर फुटाऊ, परिवार भिन्न बनाऊ', उसले भनी, 'अनिमात्र म बिहे गर्छु। मलाई बरु सम्पत्ति चाहिन्न। भीडमा बस्न सक्दिनँ।'
'कुरा ठिकै गर्यौ', प्रेमिकाका औंला खेलाउँदै उसले भन्यो, 'तिम्रा लागि म त्यति गर्न कसो नसकुँला र?'
'मलाई त विश्वास छैन', उसले उचाली, 'मैले भनेका काम तिमीले धेरै गरेका छैनौ। यसमा बुवा-आमा, काका-काकी, ठूला बुवा-आमा, दाजु-भाउजू, भाइ-बुहारी, बहिनी सबैले मान्नुपर्छ। तिमीजस्तो हुतिहाराले कसरी सकौला यत्रो काम गर्न?'
'विश्वास गर नानु', कपाल सुमसुम्याइदिँदै उसले फकायो, 'म त्यति काँतर छैन।'
'पत्याउँला', अलि पर सरेर मुख लेप्य्राउँदै उसले भनी, 'पहिला काम गरेर देखाऊ, अनि पत्याउँला।'
'अवश्य', उसले भन्यो, 'तिमीले पत्याउने दिन भोलि नै आउँछ।'
'हेर्छु म पनि', चुनौती दिँदै उसले भनी, 'तिम्रो तागत नदेखेको हो र?'
ललल
घर टुक्य्राउनेमा परिवारका सबैजसोको सहमति जुट्यो। बुवाले भन्यो, 'पूर्व-पश्चिम टुक्रा बनाऊँ। काकाले भन्यो, 'उत्तर-दक्षिण गरौं।' काकीको प्रस्ताव आयो, 'नरम-करम मिलाउ“m।' कुरा मिलेन, सबै तितरबितर। उसले फेरि जुटायो। फेरि उस्तै। अहँ, पार लाएन। हरेस खाँदै गयो। दिक्क मान्दै गयो।
'मलाई तिमी चाहिएको छ, तिमीलाई म', विफल खेलाडीझैँ भएर पुगेको उसले बिन्ती गर्यो, 'किन तिमी जिद्दी गरिरहन्छ्यौ? बरु घर छाडौं, बाहिरै बसौं।'
उसले मुन्टो निहुर्याइरही।
'म तिमीबिना अब बाँच्नै सक्दिनँ,' गोजीबाट चक्कु निकालेर आफ्नै घाँटीतिर सोझ्याउँदै उसले भन्यो, 'भन, अब पनि मसँग बिहे गर्दिनौ भने तिम्रै अगाडि सेरिएर मर्छु।'
उसले मुन्टो उठाई। चार आँखा जुधे। चारै आँखा आँसुले टिलपिल थिए। चारैवटा गालामा ठाडा धर्सा थिए। उँधो जमिनमा थोपा तपतप गरिरहेका थिए।
'भन सानु', आँसु पुछ्दै उसले कठोर प्रश्न सोध्यो, 'तिम्रो अरू कुनै ब्वाइप|mेन्ड छ? छ भने भन, प्रेमको सम्मानस्वरूप म हाँसी-हाँसी तिमीहरूको हात मिलाइदिन्छु।'
'पापी, अपराधी', ऊ आवेशमा आई, 'के भनेको तिमीले यो? कुन मुखले बोलेको? अरू कोही भए म तिमीसँग वर्षौंदेखि किन लठारिएर हिँड्थेँ? परिवार, समाज र देशका लागि किन रमिता हुन्थेंँ? मलाई यस्तो प्रश्न सोध्न अलिकति लाज लगेन तिमीलाई?'
'माफ गर नानु', आँसु पुछिदिन उसले हात बढायो। उसले झड्कारेर पर पुर्याइदिई।
उसलाई भाउन्न भयो। जमिन भासिएझैँ लाग्यो। जमिनसँगै आफैँ भासिएझैं अनुभूत भयो। डाँको छोडेर रोई। धेरै बेर रोई। ऊ किंकर्तव्यविमूढ भई चुपचाप उभिइरह्यो। गल्ती भएको ठान्यो। सच्याउने ठावैँ देखेन। सम्झाउन मुख खोल्नै सकेन।
'मर', धित मरुन्जेल रोएपछि जुरुक्क उठेर अघि बढ्दै उसले भनी, 'तिमीजस्तो लाछीले मरेकै जाती। चक्कुले सेरिएर के मर्छौ? डाडुमा पानी तताऊ, डुबुल्की मारेर मर।'
उसले च्याप्प हात समातेर रोक्यो। झुकेर गोडामा छोयो। दुई हात जोडेर घुँडा टेक्यो।
'हाम्रो बिहे गराउन सकेनन् भने तिम्रा अभिभावकको बेइज्जती हुन्छ। हाम्रो नाम जोडेर सर्वत्र चर्चा भइसक्यो। भित्ता-भित्तामा लेखिइसक्यो। हामीलाई
छुट्याउँदा तिमी मर्छौ भन्ने सारालाई थाहा भइसक्यो', उसले भनी, 'त्यसैले सक्दो प्रयास गर। वातावरण बनाइहाल।'
'प्रयास गरिरहेकै छु', उसले भन्यो, 'कहिले बुवा नमान्ने, कहिले काका, कहिले ठूलोबुवा, कहिले को...।'
'बाँच्ने भए मनाऊ !' अन्तिम निर्णय सुनाउँदै ऊ हिँडी, 'नत्र आआफ्नो बाटो लागौं।'
ललल
तपाईंहरूलाई कौतूहल लाग्यो होला- को हुन् ती प्रेमी-प्रेमिका। ठिकै छ, खोलिदिन्छु। प्रेमी हो- संविधान। प्रेमिका- सहमति।
Sunday, 30 November 2014
ब्याई फ्रेन्ड जस्ताे जन्मेला बच्चा
एजेन्सी, १४ मङ्सिर, महिलाले जुन पुरुषसँग यौनसम्बन्ध राखेर बच्चा पैदा गर्छन् त्यो बच्चाको अनुहार, शारीरिक बनावट, हाउभाउ उसको आमा वा बुबासँग मिल्दो जुल्दो हुनु पर्छ र हुन्छ पनि । यदी यस्तो नभएको खण्डमा कि त महिलाले परपुरुषको गर्भ धारण गरेर अर्को पुरुषको नाम दिएको हुनु पर्छ । तर यो मान्यता अब लामो समय टिक्न नसक्ने देखिएको छ । किनकी विवाह पूर्व आफ्नो व्याइफ्रेण्डसँग सेक्स गर्ने महिलाले विवाह पश्चात जन्माएको पहिलो बच्चाको अनुहार, रुप, रङ र शारीरिक बनावट महिलाको पूर्व सेक्स पार्टनरसँग मिल्दो जुल्दो हुन आउने एक अनुसन्धानले देखाएको छ ।
भरखरै गरिएको एक अनुसन्धानबाट यो निष्कर्ष निस्कियोकी महिलाले पहिलो सेक्स जुन पुरुषसँग गर्छिन् र विवाह पश्चात अर्को पुरुषसँग बच्चा जन्माउँछिन् भने त्यो बच्चाको सक्कल पहिलेको व्याइफ्रेण्डसँग मिल्न आउँछ । 'न्यू साउथ वेल्स युनिवर्सिटी' का वैज्ञानिकहरुले गरेको अनुसन्धानबाट यो कुरा प्रमाणित भएको 'इकोलोजी जर्नल' नामक एक पत्रिकाले छापेको छ ।
अनुसन्धानले यो तथ्यलाई यसरी पुष्टि गरेको छ कि जब महिलाले पहिलो पटक कुनै पुरुषसँग यौनसम्बन्ध राख्छिन् भने महिलाको अपरिपक्व अण्डकोषले पुरुषबाट प्राप्त शुक्राणुलाई अवशोषण वा रिजर्व गरेर राख्दछ र यो पछि बच्चा जन्माउँदा बच्चाको जीनमा ट्रान्सफर्म हुने गर्दछ । अर्थात् अण्डकोषले शोषण गरेर राखेको पहिलो पुरुषको शुक्राणुको प्रभाव अर्कै पुरुषबाट जन्मने पहिलो बच्चामा देखाउँछ । जसले गर्दा बच्चा जन्माउन चाहेको पुरुषको शुक्राणुको प्रभाव भन्दा पहिले गरिएको यौनसम्बन्धबाट प्राप्त शुक्राणुको प्रभाव बढि हुने भएकाले बच्चाको स्वरूप पूर्व सेक्स पार्टनर वा व्याईफ्रेण्डसँग मिल्न आउँछ ।
यसैगरी रिसर्चले यो पनि बताउँछ कि पहिलो बच्चा जन्माई सकेपछि दोस्रो बच्चा पुन अर्कै पुरुषको शुक्राणु लिएर जन्माए पनि पूर्व पतिकै शुक्राणुको प्रभाव बढि हुनाले पूर्व पति वा पहिलो बच्चाको बाबुसँग दोस्रो बच्चाको रुप, रङ मिल्न आउँछ । अनुसन्धानको क्रममा वैज्ञानिकहरुले विवाहपछि जन्माएका बच्चाको शारीरिक बनावट, रुप, रंग, वर्ण पूर्व पति वा पूर्व ब्वाईफ्रेण्डसँग मिलेको पाएका थिए । साथै विवाह पूर्व शारीरिक सम्पर्क नगर्ने महिलामा यो स्थिति देखिएन ।
Saturday, 29 November 2014
महिलाको कुरा
२०७१-८-१४
(एजेन्सी) महिला सम्भोगको लागि तयार नभएको अवस्थामा पनि योनी कसिलो हुन्छ। अर्को कारण,पर्याप्त मात्रामा प्राक्क्रीडा नगरेको कारण उत्तेजनामा आउन नसक्दा पनि योनी कसिलो हुन्छ। उक्त बेला योनीमार्गमा पर्याप्त मात्रामा यौन रस पनि निस्केको हुँदैन। यस्तो बेलामा यौन सम्पर्क गर्दा महिलालाई पीडा हुन्छ। तर, पुरुषहरू चाहिँ कसिलो योनीमा सम्भोग गर्न पाएकोमा गर्व गर्छन्। वास्तवमा योनीमा मानिसहरू चरम यौन सन्तुष्टि पाउन अनेक उपाय खोजिरहेका हुन्छन्। कति पुरुष महिलाको योनी कसिलो नभएको कारणले यौन सन्तुष्टि नपाएको कुराले चिन्तित हुने गरेको पाइएको छ। वास्तवमा योनी कसिलो, खुकुलो कस्तो हुनुपर्छरु यसबारे केही चर्चा गरौँ। कसिलो योनी कति पुरुष महिलाको योनीभित्र लिंग पसाउन गाह्रो हुनेगरी कसिलो हुने गरेको अनुभव सुनाउँछन् ?
महिला सम्भोगको लागि तयार नभएको अवस्थामा पनि योनी कसिलो हुन्छ। अर्को कारण, पर्याप्त मात्रामा प्राक्क्रीडा नगरेको कारण उत्तेजनामा आउन नसक्दा पनि योनी कसिलो हुन्छ। उक्त बेला योनीमार्गमा पर्याप्त मात्रामा यौन रस पनि निस्केको हुँदैन। यस्तो बेलामा यौन सम्पर्क गर्दा महिलालाई पीडा हुन्छ। तर, पुरुषहरू चाहिँ कसिलो योनीमा सम्भोग गर्न पाएकोमा गर्व गर्छन्। वास्तवमा योनीमा तनावको कारण संकुचित भएकोले कसिलो भएको भन्ने कुरा बुझ्नु आवश्यक छ। अतः महिला सम्भोगको लागि पूर्ण रूपमा तयार हुँदा योनी सधँै लचकदार हुन्छ। प्रायः महिलालाई ३० मिनेट जति प्राक्क्रीडाको लागि समय दिनुपर्छ। प्राक्क्रीडा गर्दा प्रेमपूर्ण रूपमा अंकमाल, चुम्बन, शरीरभरि स्पर्श गर्नु आवश्यक हुन्छ। यसो गर्दा महिलाको योनीको तनावपूर्ण संकुचन कम भई योनी लचकदार हुन्छ। यस्तो बेलामा उत्तेजित लिंग पसाउनु राम्रो हुन्छ। समय दिएर प्राक्क्रीडा गरेर योनीमा लिंग पसाउँदा महिलाले साह्रै दुखाइ महसुस गर्छ, सम्भोग गर्न मान्दैन भने भेजिनिसमस भन्ने रोग पनि भएको हुन सक्छ।
यस्तो भएमा तुरुन्त यौन रोग विशेषज्ञसँग सल्लाह लिनुपर्छ। खुकुलो योनी महिला उत्तेजनामा आएर सम्भोगमा उत्रँदा प्राकृतिक रूपमा नै योनी लचकदार हुन्छ। जुन बेला योनीको मांसपेशी तनाव नभएर विश्राममा हुन्छ, यस्तो अवस्थालाई पुरुषहरू महिलाको योनी लुज भएको ठानेर कुमारीत्व भंग भएकोसम्म सोच्ने गर्दछन्। तनावको कारण संकुचित भएकोले कसिलो भएको भन्ने कुरा बुझ्नु आवश्यक छ। यसले पुरुष(महिलाको सम्बन्धमा पनि खलल पैदा हुन सक्छ। महिलाको योनीको खुकुलोपन सम्भोगपश्चात् कायम रहन्न। कतिपयले धेरै सम्भोग गरेर योनी खुकुलो भएको ठान्छन्। यो पनि गलत धारणा हो। सम्भोग धेरै वा थोरै गरेर योनी कसिलो वा खुकुलो हुने हुँदैन। योनीको मांसपेशीको विशेषता भनेको जस्तो आकारको लिंगसँग ठीक हुन सक्छ। त्यही सानो योनीबाट बच्चा जन्मन्छ। बच्चा जन्मिएको केही समयमा फेरि योनी पुरानै आकारमा पुग्दछ। यो नै योनीको विशेषता हो।केही महिलामा बच्चा जन्माएपछि योनीको मांसपेशी पुरानै आकारमा आउन समय लाग्ने वा केही खुकुलो हुन सक्छ।
यस्तो अवस्थामा योनीसम्बन्धी केही कसरत गर्न सकिन्छ। केगेल कसरत विधिः योनीको मांसपेशीलाई कसिलो पार्न यौन चिकित्सकहरूले केगेल कसरत गर्ने सल्लाह दिन्छन्। यो विधि आफैँले कुनै पनि बेला, कुनै पनि स्थानमा बसेर गर्न सकिन्छ।केगेल विधि गर्दा पिसाब फेर्दा मांसपेशीलाई खुम्च्याउने र पिसाब रोक्ने प्रयास गर्नुपर्छ। यसलाई शुरुमा एक सेकेन्डसम्म योनी खुम्च्याउने, खुकुलो बनाउने यसलाई बढाएर पाँच सेकेन्डसम्म पुर्याउनुपर्छ। बिस्तारै यसलाई १० देखि १५ सेकेन्डसम्म खुम्च्याउने, खुकुलो बनाउने गर्नुपर्छ। यसलाई दिनमा धेरै चोटिसम्म गर्न सकिन्छ। नियमित केही हप्तासम्म केगेल कसरत गरेमा योनीको मांसपेशीमा कसिलोपन आउँछ। विदेशतिर योनी कसिलो बनाउन अपरेसन गरी योनीको मांसपेशीलाई कसिलो बनाउने पनि गर्छन्। अहिले नेपालमा योनी कसिलो बनाउन योनीमा लगाउने क्रिम, तेल, मसाजरहरूको धेरै विज्ञापन गरिन्छ। तर, यस्ता साधन भरसक प्रयोग नगरेकै राम्रो१ यिनले योनीको प्राकृतिक क्षमतालाई हानि पनि पुर्याउन सक्छन्
Friday, 28 November 2014
Husband ko kura
जुन कुरामा ध्यान दिनुपर्ने हुन्छ त्यस्ता कुराहरुलाई मतलब नै नगर्ने बानी सम्भवतः श्रीमतीहरुलाई आफ्नो श्रीमानको सबैभन्दा नराम्रो बानी लाग्नसक्छ । यस्ता साना–साना कुराले विवाहित जोडिमा झगडा पैदा हुनसक्छ ।
यदि तपाईंको श्रीमानमा तल दिइएका बानीहरु छैनन् भने तपाईं भाग्यमानी हुनुहुन्छ तर यस्ता बानीहरु जसमा छ तपाईं पनि अरु नेपाली महिलाजस्तै यस्तै हो भनेर चित्त बुझाउनुहुन्छः
१. चिसो रुमाललाई बेडमा राखेर बिर्सनुः
धेरैजसो श्रीमानहरु आफू नुहाइसकेपछि त्यसलाई सुकाउनुको सट्टा बेडमा नै छोड्ने गर्दछन् । उनीहरुलाई चिसो रुमाल बेडमा राख्दा बेड चिसो हुने र रुमाल पनि बिस्तारै कालो हुँदै जाने कुरा थाहै छैन । श्रीमतीले धेरैपटक यसो नगर्न आग्रह गरेपनि उनीहरु उनको आग्रहलाई एउटा कानले सुनेर अर्को कानले उडाइदिन्छन् र भन्छन, ‘यो त आफसेआफ सुकिहाल्छ नी’ ।
२. बिदामा ढिलासम्म सुत्नु र ननुहाउनुः
जब बिदा हुन्छ तब श्रीमानहरु आफ्नो बेडलाई एकछिन पनि छोड्न मान्दैनन् । धेरैजसो पुरुषहरु बिदाको बेलामा चिया, कफी, खाना, खाजा सबै बेडमा नै खान रुचाउँछन् । यदि तपाईंले उनलाई नुहाउन आग्रह गर्नुभयो भने तपाईंले उनको बिदा नै खराब गरेको सम्झनेछन् ।
३. ‘आउँदै छु’ भन्छन् तर खाना खान आउँदैनन्ः
तपाईंले बनाएको खाना मिठो भएर नै उनले तपाईंसँग विवाह गरेपनि विवाह पछि उनले यो कुरा बिर्सन्छन् । टिभी हेर्नु, मेल चेक गर्नु र खाना खाँदा पत्र–पत्रिकालाई यताउती गर्नु उनीहरुको मनपर्ने बानी हुन् । खाना चिसो भयो भनेर जतिसुकै भनेपनि उनीहरुलाई त्यो कुराको वास्तै हुँदैन ।
४. आफ्नै सामानहरु थाहा नहुनुः
धेरैजसो पुरुषहरुलाई आफूले भनेको ठाउँमा नै सामानहरु चाहिन्छ तर आफूले राखेको सामानहरु कहाँ हुन्छ, त्यो कुरा उनीहरुलाई पत्तै हुँदैन । उनीहरुको सबै काम श्रीमतीले नै गरोस् भन्ने चाहन्छन् । आफ्नो सामानहरु उनीहरु एक्लै खोज्न सक्दै सक्दैनन् ।
५. बाथरुम भित्र नै पेपर पढ्छन्, चुरोट खान्छन् र बाहिर अरुलाई कुराउँछन्ः
धेरैजसो पुरुषहरु बाथरुम भित्र बसेर पत्रिका पढ्ने र चुरोट पिउने गर्दछन् । उनीहरुको यो बानीले अरुलाई समस्यामा पर्नसक्ने कुरा उनलाई मतलब नै छैन । बाथरुमभित्र पिइएको चुरोटको गन्ध सबैतिर फैलिएको कुन श्रीमतीलाई राम्रो लाग्ला र ?
६. रातभर घुर्ने गर्दछन् र बिहान निद्रा लागेन भनेर गुनासो गर्दछन्ः
श्रीमानको घुराइका कारण धेरैजसो महिलाहरु रातभरी सुत्न पाउँदैनन् र यसको विपरित श्रीमान बिहान गुनासो गर्दछन्, ‘तिमीले मलाई सुत्न ठाउँ नै नदिएकाले रातभर सुत्न सकिनँ’ ।
७. सबै कुराहरु बेडमा नै खान्छन् र यसमा सुत्नुपर्छ भन्ने कुरा बिर्सन्छन्ः
उनलाई घरमा बनाइएको खाना मनपर्दैन तर बेडमा नै टिभी हेर्दै र अफिसको काम गर्दा गर्दै नाश्ता खाने गर्दछन् । केहि नभनी हेर्ने हो भने, उनीहरुलाई खाना कसरी खाइन्छ भन्ने शिक्षा आवश्यक भएको देखिन्छ । जहाँ पायो त्यहि पोख्नु, जता पायो त्यतै पुछ्नु, उनीहरुलाई सामान्य लाग्छ । (एजेन्सी)
Subscribe to:
Posts (Atom)